Worstlog!

Bij de Turkse slager, die nog gewoon achter de toonbank een geit in stukken hakt, zag meneer merguez-worstjes. Ze oogden zelfgemaakt. Met veel handgebaren, meneer’s Turks slager spreekt vanuit commercieel oogpunt beschouwd verbazingwekkend slecht Nederlands, maakte meneer duidelijk dat hij geen interesse had in de inhoud, maar wel in het omhulsel van de merguez. En dat hij dus schapendarm wilde kopen. Een meter of drie. Zowaar, uit het koelvak verscheen een bakje met darmen. Mijn Turkse slager bleek vanuit commercieel oogpunt beschouwd verbazingwekkend slecht op de hoogte van de lengte van een meter. ‘”Eén”, mommelde hij, vrijwel de hele winkel met darm overspannend, “twee..”.

Enfin, een halve kilometer, 25 gram en  €1,13 later vertrok meneer voldaan. Schapendarm, wat zal hij daar eens van gaan maken?

Goed namen kunnen verzinnen voor worstpersen én ruimhartig én vergevingsgezind zijn. Zoveel geweldige eigenschappen vind je niet snel tezamen in een persoon. Meneer vond hem echter: lezer Olaf, uit Portugal. Niet alleen toverde hij de naam “Alfred” uit zijn hoge hoed (tot nog maandenlang poëtisch naresonerend ongenoegen van sommigen) ook vergaf hij meneer ruimhartig voor het weken op zich laten wachten van het verzenden van de beloofde beloning (een worst, uiteraard) maar tot overmaat van geweldig stuurde hij in zijn oneindige goedheid een compleet Portugees worstpakket naar casa Wateetons, inclusief authentiekerig worstroosterbakje en handgeschreven (!) briefje en herkomstaanduiding.

Na de obligate kerstverplichtingen gaat meneer zich eens even fijn tegoed doen aan deze pracht.

Uit het Walhalla van de Worst, Wurstblog.

Een Duits weblog over, jawel, worst. Met de Worst van de maand en heel veel worstweetjes. Coole worstsites uit de hele wereld. Geen recepturen of proefnotities maar een metablog over worst. De worst als metafoor.

Dat worst maken, dat hebben we nu wel zo’n beetje onder de knie. Ijskoud vlees en vet malen, kruiden, eindeloos mengen en in een darm persen. Er is niks aan. Tijd voor verfijning en verfraaiing. Want een beetje worst is wit. Weliswaar meestal vanwege een witte plasticje of meelbad, maar toch: wit. Wij van worstlog willen ook witte worsten. Maar dan witbeschimmeld, uiteraard.

Enkele weken geleden kreeg u een slecht gefotografeerd inkijkje in meneer’s witworst poging 1. Vandaag meer details over deze fail. Meneer had in de vriezer nog wat witschimmel liggen, Penicillium Candidum, bedoeld voor Brie of Camembert en eerder met enig succes als zodanig gebruikt. Hoewel deze schimmel niet degene is die je normaal op een worst tegenkomt is hij wel wit. En dat is voorlopig voldoende voor meneer. Dus mengde hij een theelepeltje gevriesdroogde schimmel door de worstpasta en deed zijn worstding. Enkele dagen later maakte hij het eerder genoemde slecht gefotografeerde inkijkje. Schimmel! Op zijn worst! Wit zelfs! Dat zag er veelbelovend uit. Alleen, de schimmel tekende zich slechts af op de plek waar de twee worsten tegen elkaar aan hadden gehangen. Daar was het wat vochtiger gebleven en dat was blijkbaar een goed milieu voor de schimmelontwikkeling. Om ook de rest van de worst tot schimmelen aan te zetten nam meneer de plantenspuit ter hand. De dagen erna bevochtigde hij dagelijks zijn worst. Zonder succes. Er ontstond geen nieuwe schimmel.

Na een week of twee sneed hij de worst aan. Hij was lekker. Het recept geeft hij nog wel eens. (Het was de eerder geroemde salami maar dan met oregano in plaats van venkel en wat gemalen amandelen. Zo.). De schimmel gaf inderdaad een beetje extra smaak, maar deed het vooral visueel heel aardig. Althans, voor het reepje worst waar het zich op had ontwikkeld.

U begrijpt, meneer is inmiddels al weer hard bezig met niewe schimmelavonturen, waarvan hij u binnenkort op de hoogte zal stellen. Hij staat ook van harte open voor tips. In het forum, bijvoorbeeld.