Worstlog!

Met het recente worstoffensief van Mister Kitchen nog op de papillen dient de volgende generatie worstmakers zich al aan. De fijn archaïsch klinkende ‘Brandt & Levie Worstmakers‘ richten zich echter, in tegenstelling tot Mister Kitchen, in eerste instantie op de droge worst. Ze houden het spannend en exclusief want de worsten zijn volgens de website thans alleen verkrijgbaar bij niet nader genoemde ‘bevriende restaurants en winkels die dicht bij ons staan’.

Dat wordt op de gok willekeurige restaurants en winkels in de buurt van Baambrugge binnenlopen.

Je kunt de heren overigens live worstmakend bewonderen tijdens het Film Food Festival.

De KNSM Sociëteit organiseert een bijeenkomst van De Worstclub. U begrijpt dat wij op de eerste rij zitten.

De legendarische Worstclub bestaat op de kop af zes jaar en telt 2300 ereleden, 300 gewone leden, drie edelvoorzitters, vijftien niet-leden en een Berlijnse hond. Voorzitter van de Worstclub – onze gast op 2 maart – is kunstenaar Fredie Beckmans, The World’s Worst Artist: “Menig kunstenaar heeft me met minachting aangekeken en geroepen zelf een veel slechter kunstenaar of kunstenares te zijn.”

Al zes jaar reist Fredie Beckmans met de Worstclub door Nederland en Europa. Hij bereidt zich nu voor op optredens in China, Mexico en IJsland. Waar hij komt geeft hij met zijn worstwaardigheden de zondige gulzigheid vorm en kwaliteit: “Te leven voor die ene ultieme worst.”

Meer info: http://www.knsmsocieteit.nl/komend.php

Kijk, een glimmend worstdroogdingetje. Zelf ontworpen en vervaardigd door Egbert van Pep ontwerp. Roestvrij staal, vaatwasmachine bestendig en te koop voor €27.50. (Geen relatie met worstlog).

Van Marten Hazelaar (@mhazelaar)

Filmpje op foodtube.nl: de braadworst van Mister Kitchen. Binnenkort bij u in de supermarkt?

Uit de inbox, en eerder door Bob hier gepost:

“Ik heb de oplossing gevonden voor het probleem van het koud roken van kleine hoeveelheden vlees, vis of worst.

Men neme :

• een leeg bierblik
• rookmot
• afsluitbare bbq/rookoven
• een nieuwe soldeerbout (Zorg wel dat het een nieuwe is zodat er geen zware metalen en dergelijke kunnen verdampen).

Vul het blikje met houtmot en zorg dat het goed vol zit. Prik er een paar gaatjes in zodat de rook kan ontsnappen.
Steek de soldeerbout door de opening in het houtmot. Leg het blikje plat in de bbq/rookoven.
En wachten maar.
Doordat de soldeerbout het houtmot niet ontbrandt maar wel continu laat smeulen wordt de temperatuur niet hoog. Aangezien we koud roken duurt het wel even. Het is waarschijnlijk nodig om een paar blikjes te vullen en een hele dag het roken door te laten gaan. Je hebt dus tijd genoeg om voor lege blikjes te zorgen. “

Zaterdagavond. Te oud om uit te gaan maar te jong om al te gaan slapen. Dat betekent worst maken!

Knakworst, dit maal. Dat had meneer nog nooit eerder gedaan. Knakworst heet knakworst omdat hij knak zegt als je hem breekt. Als het goed is. De knakworstjes die u kent uit blik doen dat niet. Smaken doen ze trouwens ook niet. Alhoewel dochter Wateetons daar anders over denkt. Die ‘knak’ zit hem in het gebruik van de schapendarm. De smaak zit hem in het gebruik van varkensvlees, in plaats van kipseparatorvlees, rook en de kruiderij. Meneer had nog wat schapendarm liggen. Al maanden. Nooit gebruikt. Maar in zout water blijft het lang goed, zo bleek.

Ingrediënten:

• 1 kg speklappen
• 18 gram nitrietzout (niet echt nodig, meneer at ze gelijk op, keukenzout is ook prima)
• 1,5 gram witte peper
• 1,5 gram koriander
• 1 gram paprikapoeder
• 1 gram foelie
• 0,5 gram kardemom
• 20 gram melkpoeder (voor de binding)
• een beetje vocht (water)

Meneer maalde zijn ijskoude speklappen fijn met de messen van zijn foodprocessor. Die wisten er wel raad mee. Het werd een soort vleescouscous. Met het vocht en de kruiden werd deze couscous vervolgens met de deeghaak tot een plakkerige en zeer egale pasta gemengd. Deze pasta moest in de schapendarm. Helaas was meneer ergens in het afgelopen jaar het dunne schapendarmvulopzetstukpijpjedinges van Alfred kwijt geraakt. Zo gaan die dingen. Gelukkig had meneer eerder, een stukje geniaalheidsgebeuren, de worstgun ontworpen. Die is nóg beter geschikt voor het vullen van schapendarmen dan varkensdarmen, zo bleek.  De sterkte van de schapendarm, notoir kwetsbaar, viel overigens helemaal niet tegen. Zeker gezien zijn ouderdom en het te verwerken worstgungeweld. Twee maal brak hij slechts, op zo’n 750 gram vlees. En zo’n dun darmpje vult zich lekker makkelijk uit.

Knakworst moet eigenlijk gerookt worden alvorens hij wordt gekookt, maar meneer had zijn rookapparaat niet bij zich. Dan maar alleen wellen. Na een minuut of 10 op een lichte borrel waren de worstjes klaar. Meneer serveerde ze aan mevrouw die niet gering van zijn worst onder de indruk was. Van de knak allereerst. Want dat deed de worst, een duidelijke scherpe knak. En van de consistentie, mooie egaal en zeer sappig. En van de smaak tenslotte. “Het lijkt best op knakworst” sprak de goede vrouw. Meneer zelf vond de kardemom nogal overheersen. Hij heeft in bovenstaand recept daarom daarvan de helft voorgeschreven, maar zelfs dan zou het overheersend kunnen zijn. Probeer het eens.

Tenslotte, keihard knak-bewijs.