Worstlog!

Dit weekend liep ik, wegens een sterfgeval in de familie, met mijn ziel onder de arm en mijn geliefde kleuter aan de hand, door Castricum.
Mijn oog werd getroffen door een slagerij met een hele zwik bekers en oorkondes in de etalage. Daarvan gaat het hart van een worstliefhebber natuurlijk sneller kloppen. Helaas waren ze al aan het sluiten maar ik kon toch nog een rookworstje lospeuteren. Toen ik naar een bloedworst vroeg die net werd opgeruimd kwam de slager helemaal los. Hij liet me verscheidene van zijn producten proeven die bij mij, en bij de geliefde kleuter, zeer in de smaak vielen. Ik ging naar huis met een flink stuk Thuringer bloedworst, met grote stukken vet en lever. Echt heel bijzonder en superlekker. Het doet wat aan hausmacher denken maar door het bloed heeft het ook een beetje een zoete toon.

De rookworst heb ik nog niet geproefd maar die kan haast niet tegenvallen. Mocht u zich ooit in Castricum bevinden: bezoek slager Hans van Borre!

Omdat er in grote delen van Europa een taboe rust op de consumptie van paardenvlees had ik niet verwacht dat producten van de nog veel aaibaardere ezel in Nederland verkrijgbaar zijn.

Op de AlbertCuypmarkt trof ik een vriendelijke Franse mevrouw met een groot assortiment aan droge Franse worsten. Tot mijn grote vreugde verkocht ze ook droge ezelworst. Geen 100% ezel, daarvoor is het ezelvlees te droog. Er zit ook nog 25% varkensvet in.

Lekker! Heel krachtig van smaak. Een aanrader!

Ik had al wel eens gelezen dat ezelsalami een specialiteit is uit Sicilie en dat deze salami’s tot de beste ter wereld worden gerekend. In Frankrijk wordt dus ook worst van ezels gemaakt en waarom ook niet?

Als je eenmaal bekend staat als worstliefhebber krijg je wel eens wat, een groot voordeel. Een Noorse collega bracht een droge worstspecialiteit uit Noorwegen voor mij mede, Morpolse. Eerst was er nog wat verwarring, deze worst zal toch niet van de mor gemaakt zijn, Noors voor boommarter? Mijn worstencyclopedie (W. Luyten, worsten en fijne vleeswaren) gaf uitsluitsel, morpolse wordt gemaakt van rund-, schape- en rendiervlees.

Er werd wel gewaarschuwd bij de overhandiging van deze worst, er zijn recentelijk veel Noren ziek geworden na het eten van dit type droge worst en er is zelfs een klein kind aan overleden. E. coli besmetting in de worst, waarschijnlijk afkomstig uit de kruiden was de oorzaak.
De samenstelling: Schapenvlees, Schapenhart, Varkenshart, Runderhart, Varkensvlees en Rundvet. Verder nog kruiden en zout. Geen rendier dus. Het etiket vermeldt specifiek het gebruik van hart, heb dat op Nederlandse vleeswaren nooit gezien. Is misschien een Noorse wettelijke verplichting.

De smaak: Sterke rooksmaak, smeuig, zout en verassend mild gekruid. Het deed me aan een goede gerookte harde metworst denken. Een lekkere worst maar iets te zout naar mijn smaak.

We gaan ze gewoon allemaal af, de supermarktketens van Nederland, om te zien wat zij ons op worstgebied zoal te bieden hebben. Vandaag de LIDL. Meneer Wateetons vond in zijn filiaal in Amsterdam drie droge worsten.

Een boerenmetworst van Baroni.

‘Traditionele Gelderse Vleeswaar’ verkondigt de verpakking. Uit Almelo, interessant genoeg. Voor 100 gram worst is 158 gram vlees gebruikt lees ik bovendien. Verder zit er naast de reguliere zout, dextrose en specerijen, nitriet en kleurstof in (bietenextract, E162). De twee worstjes hebben een fijne vintage look. De smaak is helemaal niet onaardig, niet te zout en met een goede bite. Maar meneer is geen echte metworstkenner. Voor 1,69 is hij best tevreden.

Een Salami van Dulano

‘Pur Porc’ en ‘varkensvlees’ staat er juichend op de verpakking. Gelukkig maar. De verpakking oogt goedkoop, blauwe en paarse tinten met gouden letters. Een onduidelijk landelijk tafereeltje moet voor het authenticiteitsgevoel zorgen. De achterzijde verraadt dat de worst in Duitsland wordt gemaakt. Dit keer is het 156 vlees gram die voor 100 gram worst heeft gezorgd. Net iets minder keihard voordeel dan bij de boerenmetworst dus. Er zit geen kleurstof maar wel dextrose, lactose, glucosestroop en saccharose in. Maar niet veel: het totaal aan koolhydraten (waar deze toch toe behoren) is slechts 1 procent. De worst zelf ziet niet bijzonder aantrekkelijk uit. Het roodwitte touwtje is leuk, maar verder is hij me wat te ‘netjes’: overal keurig even dik en met een brave vetverdeling. De smaak houdt ook niet over, een beetje een plastic geurtje en een platte smaak, met weinig knoflook. Ik zou hem elk moment van de dag verkiezen boven een gemiddelde Stegeman, begrijp me niet verkeerd, maar een lekkere salami is het niet. Voor 1,79 is hij van jou, de volle 250 gram.

Tenslotte: de salametto van Freshvale

Ook weer gefabriceerd in Duitsland. Volgens de door babelfish vertaalde Italiaanse wiki is Salametto: “..an obtained product of butcher shop gives it milling of miscelate lean meats of suino with fat person suino in opportune proporzoni, pasted with the second added one of aromas to delle several prescriptions. E’ the classic salamino for the summery grilled ones.” Weer wat geleerd. Denk ik.
200 gram leest de verpakking, maar ik mat 10 % minder. Daar waarschuwen ze ook voor op de verpakking: mogelijk gewichtsverlies tijdens het bewaren. Hij is dan ook wat hard vind ik, dat geldt ook voor de huid. 160 gram vlees (waarvan 40 gram spek) was nodig om 100 gram worst te fabriceren. Dat levert een curieus ingredientenlijstje op: varkensvlees (120%), spek (40%) etc. Er zitten verder geen gekke zaken in. De worst ziet er zonder twijfel lekker uit, zowel van binnen als van buiten lekker rommelig. Met een authentiekerig touwtje bovendien. Je zou hem zo ophangen. Ook de geur is uitstekend. Qua smaak overheerst helaas het zout, sterker nog: hij is werkelijk bremzout. Dat verpest hem wel een beetje, want door het zout heen denk ik wel een rijke smaak te proeven. Zonde. De kosten bedragen 1,99 voor 200 (lees: 180) gram.

De conclusie: als u normaal uw worsten van firma Stegeman betrekt zou ik direct overstappen op de LIDL, u krijgt gegarandeerd betere kwaliteit. Betrekt u daarentegen uw worst van uw Italiaanse (of Gelderse) traiteur dan zou ik het aanbod van deze supermarkt negeren. De Salametto ga ik nog wel eens nemen, ik ben benieuwd of de zoutheid misschien een eenmalig probleem was. De ’salami’ gaat de prullenbak in en de boerenmetworst vindt zijn weg wel naar de borreltafel.

In het Amsterdamse Bos is geitenboerderij “De Ridammerhoeve” gevestigd. Leuk voor kinderen, die volop geitjes kunnen aaien en leuk voor hun ouders die er ook volop geitjes kunnen aaien maar bovendien er zelfgemaakte honing, verse geitenmelk en geitenkaas kunnen kopen. En geitenworst dus. Meneer Wateetons nam er twee mee. Wat hij ervoor betaalde weet hij niet meer, maar veel kan het niet zijn geweest. De kwaliteit viel helaas een tikkeltje tegen. De worst had een vrij zachte vulling en een nogal taaie huid die vervelend lang in de mond aanwezig bleef. Door de zachtheid en dunheid van de worst was het verwijderen van de huid ook geen optie. Qua smaak herkende meneer Wateetons er eigenlijk geen geit in, hoewel mevrouw Wateetons dat (tot haar afschuw) wel deed. Het was eigenlijk een vrij generiek smakend rokerig bifi-worstje. Maar probeer het zelf eens, worstlog ziet graag dat u het met ons oneens is.

De Riddamerhoeve
Amsterdamse Bos
Amstelveen
www.geitenboerderij.nl