Worstlog!

Vorige week was ik in het Worstwalhalla Duitsland. Ik at daar natuurlijk veel worst en kocht een worstboek, waarover later meer. Helaas liep ik ook een voedselvergiftiging op. Dat zal toch niet door de Thuringer rostbratwurst met kummel veroorzaakt zijn die ik op het markplein van Bremen naar binnen werkte?

In ieder geval staat in Bremen ook deze sculptuur die geheel uit vleesmolens en andersoortige gietijzeren keukenmolens is samengesteld.

Worstkunst. Ben benieuwd of deze kunstenaar meer van dit soort werken heeft gemaakt.

Gelukkig, ook Paul, van het Ministerie van Eten en Drinken, komt uit de kast als worstliefhebber.

Lees zijn mooie post.

Surinaamse worsten zijn relatief onbekend maar toch een belangrijk onderdeel van de Nederlandse worstcultuur. Hoog tijd om hier eens aandacht aan te besteden.

Vanwege mijn familiehistorie en omdat ik jaren in de Bijlmer gewoond heb koester ik namelijk een grote liefde voor de Surinaamse keuken.

Vandaag was ik in winkelcentrum de Amsterdamse Poort in de Bijlmer. Voor slagerij Nico staat 6 dagen per week Clarence met een kraam met Surinaamse worsten. Bloedworst en vleesworst. Voor 3,50 kocht ik een bakje gemengde worst. Fladder (pens) durf ik, ondanks aandringen van Surinamers, nog steeds niet aan.
Volledig zelfgemaakt en interessant genoeg ook alleen van rund. Interessant omdat er in de Europese keuken eigenlijk alleen varkensbloed gebruikt wordt in de bloedworst. Waarom dat zo is heb ik nooit begrepen; er worden genoeg runderen geslacht maar de receptuur van bloedworst gaat altijd uit van varkensbloed.
Clarence vertelde me dat er heel vaak gevraagd wordt of er geen varken in zijn worsten zit, Hindoes en moslims eten dat natuurlijk niet. Hij vertelde ook dat hij soms zelfs kippenbloedworst maakt.
Je krijgt de worsten warm en in stukjes gesneden. Mooi is dat de worsten warmgehouden worden in een bouillon met flink wat kruiden. Ik zag stukken selderij en het zou me niet verbazen als er ook wat pepers in ronddreven. Fantastisch! Er zit (uiteraard) een runderdarm om de worst, die is wat dikker en niet echt lekker om op te eten. Je knijpt de vulling dus het beste uit de worst.

De vleesworst is mooi van structuur, iets grof en uiteraard flink gepeperd. De bloedworst is ook wat grof, minder zoet en smeuig dan een traditionele boudin noir. Deze was ook behoorlijk gepeperd. Beiden een aanrader wanneer u eens in de Amsterdame Poort bent, ik vond de vleesworst het lekkerst, de kruiding misschien wat te sterk voor de bloedworst.

Heeft u dat nu ook? U bent op vakantie, of eventjes in een ander deel van Nederland, en komt beladen met worst weer thuis. Vast wel, u leest immers worstlog!

Dit weekend was ik in het Oosten van het land en maakte ook nog een klein uitstapje naar het worstwalhalla Duitsland.

In Diepenheim kocht ik bij een prijswinnende slager uitstekende rookworsten en smakelijke, maar naar mijn smaak wat te neutrale, droge worsten.

In Duitsland ging het helemaal los. Helaas is het zelfgemaakte worstaanbod daar dusdanig overweldigend dat ik lang niet alle zelfgemaakte worstspecialiteiten van de slager in Gildehaus kon aanschaffen.

Ik houd vooral van de gerookte en gedroogde worsten die nog gepocheerd of gebakken moeten worden voor consumptie. Ik kocht versies met en zonder ui, super!. De Krakauer, een licht gerookte en gegaarde worst viel wat tegen want wat flauw.

Een interessante bloedworst, in dunne plakjes en al gereed voor consumptie met grote stukken vet en ham er in. Lekkere Hausmacher en een zachte metworst met ui.

Lekker allemaal, de vriezer zit weer vol. Jammer dat je in Amsterdam nergens een dergelijk assortiment aan zelfgemaakte worsten vindt.

Wij van Worstlog! concentreren ons voornamelijk op het fabriceren en consumeren van worst. Een nobele bezigheid.

Maar, worst is meer dan een organoleptische ervaring, worst voedt ook het brein.

De “performance kunstenaar” Fredie Beckmans heeft dat goed begrepen. Hij is oprichter en voorzitter van de Nederlandse worstclub die tot doel heeft “worst weer een plek te geven in ons bestaan”. Regelmatig worden bijeenkomsten georganiseerd waarin de worst centraal staat.
Op de website van de Nederlandse worstclub staat ook de boven afgebeelde arm die diepe gevoelens van ontzag en respect bij mij oproept.

De Stichting Idieele Reclame, SIRE, heeft tot doel “onderbelichte maatschappelijke onderwerpen publiekelijk aan de orde te stellen, bespreekbaar te maken en te agenderen bij burgers, opinieleiders en besluitvormers.”

Omdat SIRE 40 jaar bestaat heeft het een verkiezing georganiseerd waarin de Nederlandse burger het meest onderbelichte probleem van onze samenleving mag kiezen. Een democratisch gebeuren, de kiezer mag zelf problemen aandragen en het meest gekozen probleem zal door SIRE in een campagne worden aangepakt.

Wat heeft dit met worst te maken zult u zeggen? Welnu, de makers van Geen Stijl, een populaire en soms grappige website hebben een campagne gestart om boterhamworst met figuurtjes als meest onderbelichte probleem te verkiezen.

Omdat de lezers van GeenStijl trouw adviezen opvolgen staat de boterhamworst nu stevig op nummer 1 in de lijst van Onderbelichte problemen.

De kans dat SIRE een campagne gaat starten tegen boterhamworst lijkt me klein. Toch maken sommige vleesprofessionals er zich wel een klein beetje zorgen over.

Figuurworst is echter geen nieuwe uitvinding. In oude slagershandboeken worden dit vleesmozaieken genoemd. Zie bijvoorbeeld de illustratie uit het handboek voor het slagersbedrijf uit 1935 bovenaan deze post.

Heet van de naald. Ik was vandaag bij Duikelman om wat extra onderdelen voor mijn geliefde Porkert vleesmolen aan te schaffen. Daar werd mij verteld dat de firma Porkert er mee ophoudt. Jammer. Nadat ze 120 jaar prachtige gietijzeren keukenbenodigdheden geproduceerd hebben houden ze er nu dus mee op. Waarom? Te weinig belangstelling volgens mijn zegsman bij Duikelman.
Ze hebben bij Duikelman nog een flinke voorraad Porkert onderdelen maar die is niet oneindig natuurlijk.
Dus snel naar de winkel om extra schijven en mesjes voor je vleesmolen in te slaan!

Zou het door het onderwerp van dit blog komen? Worstlog! werd kort na oprichting al zwaar geteisterd door Spam. Niet het onsmakelijke vlees in blik maar de ongewenste elektronische intimiteiten. De onverlaten dachten wellicht dat dit weblog een forum is voor andersoortige worstliefhebbers.

Ik heb het posten van comments op het weblog en forum wat gebruikersonvriendelijker moeten maken in de hoop voortaan van deze ellende verschoond te blijven.

Vorige week stond er een stukje in de Volkskrant van Sylvia Witteman over het maken van worst. Goed dat er aandacht aan worst besteed wordt, maar wel jammer van de storende fout in het recept. Op 1 ons vlees 15 gram zout gebruiken is wat veel, wij van Worstlog! weten wel beter maar de argeloze Volkskrantlezer die met dit recept aan de slag gaat fabriceert een oneetbare worst. Bedoeld werd natuurlijk 15 gram zout per kilo vlees. Dat luistert wel een beetje nauw inderdaad…
De aanwijzingen voor het maken van de worst zijn verder wat summier maar de geinteresseerde worstbeginner kan zich natuurlijk altijd tot dit forum wenden voor meer praktische aanwijzingen.
Wel een smakelijke combinatie overigens.

Dat was de titel van een afgelopen weekend verschenen artikel in het NRC. De strekking: niet de kaviaar-truffel-kreeft eters maar wij van worstlog, zijn de nieuwe snobs. En gaat u wel eens naar een boerenmarkt: snob. Kookt u niet uit pakjes: snob. En gruwt u van die waterige hedendaagse aardbeien en zegt u dat tegen uw vrienden: snob snob snob. Dat u het weet.

Gelukkig bleef de dreigende titel bij dreigen. In het hele artikel kwam het woord worst verder maar een keer voor. Dus zolang we zelf worst maken, maar dat opeten met jus uit een zakje is er volgens mij niks aan de hand.